Zdrowie fizyczne i psychiczne na co dzień

Antyperspirant to najlepsza ochrona. Dajesz bakteriom i grzybom jeszcze mniejsze szanse na przeżycie, gdy stosujesz mydła i żele przeciwbakteryjne i przeciw potowe. Jednak woda i mydło też nie są w stanie usunąć całkowicie bakterii. Znajdują się one bowiem nie tylko na powierzchni skóry, ale w jej porach, mieszkach włosowych i gruczołach łojowych. Dlatego warto używać środków, które złagodzą przykry zapach i zmniejszą wydzielanie potu, a takich na rynku jest od groma! Dezodorant maskuje zapach potu, ale żeby spełnił Twoje zadanie, trzeba go użyć po dokładnym umyciu się. Bardziej radykalnie działa antyperspirant. Znajdujące się w nim sole glinu blokują gruczoły potowe, zmniejszając a ten sposób wydzielanie potu. By skutecznie zadziałał przed umyciem należy dokładnie umyć i osuszyć skórę. nie wolno stosować go bezpośrednio po depilacji, bo może wywołać podrażnienia. Większość antyperspirantów nadaje się do codziennego użytku, ale te z dużą zawartością glinu stosuje się przez kolejne 7-10 dni, potem co 2-3 dni, a w końcu tylko raz w tygodniu. Ważne jest noszenie lekkiej przewiewnej odzieży. Na nic nie zda się najlepszy środek na potliwość, super antyperspiranty i kosmetyki, jeśli będziesz nosić nie przewiewne bluzki ze sztucznego tworzywa. Niestety…materiały syntetyczne wzmagają potliwość. Dlatego, gdy masz ten problem zdecyduj się na ubrania z naturalnych tkanin. W rękawach bluzek czy swetrów umieścić wkładki przeciw potowe np. Sweatex, wykonane z materiału wchłaniającego pot. Mają samoprzylepny spód, więc doskonale trzymają się ubrania. Chronią odzież przed plamami z potu i białymi śladami po antyperspirantach. Niestety nie wszystkie antyperspiranty mają te właściwość, że pozostawiają nasze pachy i ubrania bez białych śladów. Pocenie nie jest tylko domeną kobiet, ale i mężczyzn. Mężczyźni mogą również jak kobiety golić pachy, przynajmniej na lato, by ustrzec się przed nadmierną potliwością. Nie jest to chyba coś złego, skoro może dać pewne korzyści. Mężczyźni generalnie mogą poddawać się tym samym metodom anty potliwości co kobiety- i zastrzyki i operacje również wchodzą w grę. Ważne to zrozumieć, że pojawia się problem.

Po zdobyciu władzy przez Hitlera Niemcy rozpoczęli reformy niemieckiego systemu zdrowia. Oficjalnym celem było zapewnienie zdrowia niemieckiemu społeczeństwu, by mogło pracować dla dobra III Rzeszy. Natomiast celem nieoficjalnym było oczyszczenie społeczeństwa z niearyjczyków, wysterylizować lub zabić wszystkich niesprawnych i umysłowo chorych. Niemieccy lekarze mieli zaprojektować i wprowadzić w życie zasady, które otwierały drogę ludobójstwu. Każdy dzień procesu norymberskiego przynosi nowe rewelacje dotyczące degeneracji zbrodniczych działań władz medycznych III Rzeszy. Oskarżenia przestawiane SA 22 mężczyznom i jednej kobiecie. Przypadek każdego z oskarżonych rozpatrywany jest szczegółowo, czemu służą dowody oraz zeznania świadków. Głównym oskarżonym był Karl Brandt. W przypadku uznania go za winnego – groziła mu kara śmierci. Brandt był u boku Hitlera przez 10 lat jako jego osobisty lekarz oraz przyjaciel. W 1942 r. Hitler powierzył mu kierownictwo służb medycznych oraz nadzór nad realizacją specjalnych zadań postawionych przed cywilnym i wojskowym personelem medycznym Niemiec. Funkcję tę sprawował do 1944 r. Jako najwyższy urzędnik medyczny został wezwany do złożenia wyjaśnień, dotyczących faszystowskiej polityki ochrony zdrowia; polityki, którą zapoczątkowały reformy. Po dojściu Hitlera do władzy rozpoczęły się reformy, w tym i służby zdrowia. Dr Leonardo Konti był szefem służby zdrowia NSDAP od początku jej istnienia. On to zreformował niemiecki system medyczny w duchu narodowego socjalizmu. Planowana była całkowita reorganizacja polityki opieki zdrowotnej, a zmiany dotyczyły wszystkich dziedzin życia. Propagowano zdrową żywność: chleb pełnoziarnisty, owoce, warzywa. Propagowano kampanię antyużywkową. Niemieccy lekarze jako pierwsi zaczęli łączyć raka płuc z paleniem tytoniu. Teoria o powiązaniu nikotyny z rakiem płuc została wysnuta w 1943 r. Zostały przeznaczone duże środki na badania dotyczące raka spowodowanego paleniem tytoniu. Powstał nowy instytut badawczy, zajmujący się tym problemem. Wprowadzono zakaz palenia w miejscach publicznych oraz zakładach pracy. Wkład pracy, jaki wnieśli niemieccy naukowcy do wiedzy świata w sprawie szkodliwości nikotyny został niestety przyćmiony ludobójczymi praktykami doktora Mengele. Do dziś mało kto wie, że faszyści prowadzili badania nad powiązaniem raka płuc z paleniem tytoniu. Pod rządami faszystów kwestia zdrowia stała się sprawą publiczną. Zaczęło panować przekonanie, że zdrowy naród to silny naród, a zdrowy naród da możliwość zwycięstwa. W 1934 r. na terenie Niemiec zostało powołanych 700 departamentów zdrowia publicznego.

Dotyk zmysłem obronnym organizmu.Skóra chroni człowieka przez mechanizmami działającymi z zewnątrz, mogącymi ją uszkodzić. W sposób szczególny przystosowany do tego zadania jest naskórek, który zapewnia także termoregulację. Dzięki dotykowi możemy stwierdzić jaki kształt ma dany przedmiot, jakiej jest wielkości, czy herbata jest gorąca czy też zimna. Narządy te są rozmieszczone na całym naszym ciele. Odczuwamy nawet niewielkie zmiany temperatury, ból. Czujemy kiedy, ktoś dotknie naszej ręki, twarzy. Reagujemy często na to gęsią skórką. Jest to odruchem bezwarunkowym. Jest to niezależne od nas. Jest to najbardziej wyjątkowy narząd zmysłu. Dzięki niemu możemy także wyrażać nasze uczucia, na przykład głaszcząc kogoś po ramieniu wyrażamy współczucie czy też żal. Ciepłym dotykiem, gorącym uściskiem możemy wyznać miłość czy też przyjaźń. Poprzez szczypanie niektórzy rozumieją zaloty. Nasze ciało jest bardzo wrażliwe. Jesteśmy podatni na wszelkie pieszczoty i odczuwanie przyjemności. Poprzez poparzenie ręki może nastąpić gwałtowna reakcja czyli obrona przez niebezpieczeństwem. W tym przypadku będzie to cofnięcie ręki. Budowa i choroby ucha u człowieka.Do ucha zewnętrznego zalicza się małżowinę uszną, przewód słuchowy oraz błonę bębenkową. Małżowina umożliwia skupianie fal dźwiękowych, przewód słuchowy natłuszcza przewód i błonę bębenkową a błona odbiera fale. Do ucha środkowego wchodzi młoteczek, kowadełko, strzemiączko. Poza tym jama bębenkowa, błona okienka przedsionka oraz trąbka słuchowa znana jako Eustachiusza, która wyrównuje ciśnienie po obu stronach błony. W ucho wewnętrzne zalicza się kanały półkoliste, ślimak oraz nerw słuchowy. W ślimaku są włoskowate komórki zmysłowe, które stanowią główny receptor słuchu. Nerw słuchowy natomiast przesyła impulsy do kory mózgowej. W chorobach ucha wyróżniamy szczególnie zapalenie ucha środkowego i wewnętrznego. Zapalenie ucha środkowego nie leczone prowadzi do upośledzenia słuchu. Występuje przy tym silny ból ucha, uwypuklenie błony bębenkowej oraz bardzo wysoka gorączka. Zapalenie ucha wewnętrznego charakteryzuje się zawrotami głowy, szumem w uchu, nudności, wymiotami. Mogą towarzyszyć także zaburzenia równowagi. Choroby narządów wzroku.Do najbardziej znanych chorób wzroku należy krótkowzroczność, dalekowzroczność, starczowzroczność, astygmatyzm, kurza ślepota, zaćma i jaskra. Przyczyny krótkowzroczności to zbyt długa gałka oczna oraz nadmierne załamywanie światła w oku, dalekowzroczności to zbyt długa gałka oczna i zbyt mała zdolność skupiająca soczewki. Starczowzroczność powodowana przez twardnienie soczewki, postępujące cały czas od dzieciństwa ale wyraźne znaku widać około 40. roku życia. Przyczyną astygmatyzmu jest nieprawidłowa krzywizna rogówki lub soczewki, kurzej ślepoty to długotrwały niedobór witaminy a, czynniki dziedziczne, choroby siatkówki i zanik nerwu wzrokowego. Zaćma kojarz się ze zmętnieniem soczewki, starzeniem się narządu wzroku, infekcją a jaskra ze stanami zapalnymi oka. Objawy krótkowzroczności to dobre widzenie przedmiotów bliskich, dalekowzroczności tylko przedmiotów odległych. Przy starczowzroczności są problemy z akomodacją oka, przy astygmatyzmie siła łamiąca oka jest nierównomierna. Kurza ślepota wiąże się z trudnością widzenia o zmierzchu a jaskra z zawężeniem pola widzenia.

Kiedy naturalne metody zawodzą należy wybrać się do specjalisty. Jeżeli jesteś kobietą, która pragnie dziecka, współżyjesz regularnie przez cały rok i wciąż nie możesz zajść w ciąże, oznacza to jedno- czas pójść do specjalisty. Nie ma w tym nic złego, jeżeli bardzo pragniemy dziecka, a wszystkie metody stosowane przez nas zawodzą, oznacza to, że mogą istnieć problemy z płodnością. Ginekolog na pewno powinien wykonać testy płodności. Może zlecić badanie poziomu hormonów i powinien również monitorować cykl(co kilka dni przez cały miesiąc),aby sprawdzić czy w danym cyklu przechodzisz owulację. Istnieje również badanie zwane histeroskopią, jego koszt to około 1600zł. Specjalista ogląda macicę za pomocą kamery wprowadzonej do wnętrza pochwy. Dzięki takiemu badaniu można sprawdzić czy macica jest dobrze zbudowana. Niektórzy mówią, że specjalista to ostateczność, a to błąd, ponieważ specjalista może być początkiem drogi do bezpiecznej i tak długo wyczekiwanej ciąży. Medycyna ciągle zaskakuje i ciągle dąży do tego, aby problem z bezpłodnością został zażegnany na zawsze. O owulacji można dowiedzieć się z najprostszych objawów. Organizm kobiety wysyła bardzo wiele sygnałów, które informują o zbliżającej się owulacji. Każda kobieta może odczuwać je inaczej, dlatego warto się obserwować. O tym, że masz owulację może świadczyć ból w podbrzuszu, ból kręgosłupa, możesz odczuwać, że piersi są wrażliwsze niż normalnie. Jeżeli nie masz możliwości zakupienia aparatury do monitorowania cyklu, proponuję kupić w aptece termometr i taką metodą sprawdzać temperaturę. Temperatura podczas owulacji podnosi się zaledwie o około 0,5 stopnia Celsjusza. Należy mierzyć ją rano, przede wszystkim na czczo. Kilka łyków gorącej kawy czy herbaty może spowodować wzrost temperatury, co sfałszuje wyniki. Wyniki mogą być też sfałszowane, kiedy przeżywasz silny stres lub zbyt mało śpisz. Przez cały miesiąc obserwuj także śluz, podczas owulacji mamy do czynienia z tzw. “dniami mokrymi”- jest go więcej niż w innych dniach i jest przejrzysty. Wniosek z tego taki, że można zbadać kiedy wypada owulacja, ale trzeba być skrupulatnym, cierpliwym i przede wszystkim robić to właściwie.