21Zjawisko migracji może mieć różne kierunki, w zależności od celów, jakie przyświecają ludziom mu ulegającym.Ze względu na kierunek migracje można podzielić na dwie grupy. Pierwsze z nich to tzw. migracje wewnętrzne, czyli inaczej krajowe. Odbywają się one w obrębie jednego państwa, a w większości krajów najczęściej kierunek ten następuje ze wsi do miast. Zdarzają się jednak coraz liczniejsze, także w Polsce przykłady kierunków odwrotnych, w których ludzie migrują na wieś, głównie z powodów mieszkaniowych. Po prostu nabywają albo budują domy. Drugą grupę stanowią migracje zewnętrzne, tj. zagraniczne. Są to wszelkiego rodzaju wyjazdy za granicę i przyjazdy z zagranicy, stałe i okresowe. Odbywają się one przede wszystkim z państw o niższym poziomie rozwoju do państw wysoko rozwiniętych gospodarczo. Z takim zjawiskiem mamy do czynienia, od kiedy Polacy mogą wyjeżdżać do pracy w innych krajach należących do Unii Europejskiej. Tendencje do wyjazdów, przede wszystkim o charakterze okresowym i zarobkowym, utrzymują się już od kilku lat na bardzo wysokim poziomie. Zmieniają się tylko kraje, do których najchętniej jeżdżą Polacy. W każdym, nawet najbardziej rozwiniętym społeczeństwie występuje grupa ludzi, których można określić mianem upośledzonych społecznie.Osobami upośledzonymi, czyli znajdującymi się w niekorzystnym położeniu, są te osoby, grupy osób, czy wspólnoty, które z powodu działanie różnych czynników psychologicznych, kulturalnych, społecznych czy ekonomicznych mają do czynienia z uprzedzeniem ze strony pozostałej społeczności. Do takich osób można zaliczyć także te, które znajdują się w niekorzystnych lub niepożądanych warunkach, co zmniejsza, wspólnie z innymi czynnikami, możliwość zadowalającego funkcjonowania w sferze społecznej, psychologicznej lub ekonomicznej, ważnej dla powodzenie tej osoby, rodziny czy wspólnoty. Można wyróżnić trzy rodzaje sytuacji, w których osoba jest pozbawiona określonej pozycji społecznej, dobra lub usługi. Po pierwsze wtedy, gdy rzeczywiście nie posiada takiej pozycji, dobra czy usługi. Po drugie wówczas, kiedy jednostka postrzega, że inna osoba lub osoby łącznie z nią samą w jakimś poprzednim, ewentualnie w przyszłym czasie, pozycję taką, dobro czy usługę posiadały lub będą posiadały. Po trzecie w sytuacji, gdy osoba chciałaby uzyskać taką pozycję, dobro lub usługę i uważa za możliwe, że ją posiądzie. Można wyróżnić wiele typów migracji w zależności od kryteriów, jakimi się posługujemy. Migracja jest zjawiskiem częstym. Jednym z ważniejszych kryteriów, jakie pozwalają rozróżnić typy migracji jest stopień, w jakim migracja jest rezultatem decyzji podjętej przez samych migrantów i ma charakter dobrowolny. Oczywiście nie istnieje nic takiego jak całkowicie wolna decyzja migracji, gdyż jest ona zawsze podjęta po wpływem sytuacji społecznej lub przemian w sferze wartości i norm. Można wyróżnić dwa typy migracji: migracje dobrowolną oraz przymusową. Warto pamiętać o tym, że są to kategorie względne. W pewnym sensie każdą migrację można scharakteryzować jako „przymusową”, gdyż każda migracja wskazuje na pewien stopień niezaspokojenia istotnych potrzeb życiowych, co powoduje decyzję w o wyjeździe. Ludzie decydują się przenieść gdzie indziej, ponieważ pewne pragnienia nie są należycie zaspokojone w dotychczasowym miejscu. Emigrant decydując się na wyjazd za granicę motywowany jest głównie obiektywnymi warunkami rozwoju w ojczyźnie i porównuje je z warunkami, jakie zastanie na emigracji. Oczywiście, porównanie to najczęściej wypada na niekorzyść rodzimego kraju.

9Pierwszy dzwonek to czas do szkoły.Pierwszy dzwonek dla każdego kto kiedyś szedł do szkoły jest bardzo stresujący. Jako siedmiolatek nie wiemy co nas czeka w szkole, jacy będą nasi koledzy, jaka będzie pani wychowawczyni. To jest normalne, każde dziecko się boi, chociażby tego, że zabłądzi w szkole i nie trafi do tej sali w której ma lekcje. Jak sama nazwa wskazuje okres ten przypada na wiek od sześciu do jedenastu lat, czyli są to trzy pierwsze klasy w szkole podstawowej. Dzieci wtedy zaczynają posiadać swojej obowiązki, każde z nich zaczyna pracować na swój rachunek. Okres te w życiu każdego dziecka jest bardzo ważny gdyż to ja zacznie pracować i jakiego charakteru pracy się nauczy rzutować będzie na jego życie w późniejszym czasie. Jeśli dziecko będzie pełne zapału z chęcią i systematycznie wykonywać zadania to nauczy się pracowitości co z w późniejszym czasie na pewno zaowocuje, jeśli nie będzie motywowane i zachęcane do tego by działało i pracowało to będzie czuło się nie potrzebne i w takim dziecku będzie budować się poczucie niższości wobec innych uczniów. Zabawa najlepszym towarzyszem.Zabawa zawsze była, jest i będzie najlepszym towarzyszem każdego dziecka. Tak naprawdę poprzez zabawę dziecko poznaje wszystko to co go otacza, uczy się mówić a w późniejszych fazach rozwoju czytać. Dziecko jest ciekawe świata, tego co go otacza dlatego często zadaję pytania, na które rodzice muszą odpowiadać. Stara się zachęcić rodziców by bawili się razem z nim, przynosi różne zabawki, kładzie rodzicom na kolana i chce by oni choć przez chwilę się z nimi pobawili. Dziecko w tym okresie, okresie pełnym zabawy, rozwija w sobie inicjatywę, to od dziecka wymaga się by zaczynało zabawę. Jemu pozwala się wymyślić w co i z kim będzie się bawić. Okres zabawy trwa u dziecka od trzeciego roku życia do szóstego roku życia. W tym czasie dziecko powinno się nauczyć choć nie całkiem świadomie, że to co robi powinno mieć jakiś cel. Bawi się w dom, lakę traktuje jako swoje dziecko w przyszłości będzie mamą albo starszą siostrą i sprawdzi czego nauczył się jak była małym szkrabem. Jeśli nie pokażemy dziecku, że powinno się bawić wtedy zaczniemy budować u dziecka poczucie winy, które może przerodzić się w niechęć do zabawy. Pierwsze kroczki i pierwsze słowa.Pierwsze kroczki i pierwsze słowa to, to, co najbardziej cieszy rodziców. Czekają na ten dzień z wielkim utęsknieniem, kiedy ich pociecha pierwszy raz samodzielnie przejdzie od szafki do szafki. Kiedy dziecko zaczyna mówić, zaczyna wyrażać to, co czuje, choć to nie są jeszcze konkretne słowa tylko tak zwane: gaworzenie, krótkie wyrazy, sylaby typu: bu bu, gaga. Jest to okres w życiu dziecka, który rozpoczyna się w dniu pierwszych urodzin a kończy w wieku trzech lat. Dziecko wtedy zaczyna poznawać swoje ciało. Wie, że dziewczynka różni się od chłopca, wie, czym ale nie potrafi tego nazwać. Poznają także wszystko to, co ich otacza, potrafią zbuntować się w sklepie by mama kupiłam im lizaka czy też wybraną zabawkę. Dzieci w tym okresie uczą się kontroli i panowania nad własnym ciałem. Potrafi dać odpowiedni znak rodzicom, kiedy chce siusiu, czy posiada jakąś inną potrzebę i potrzebuje pomocy. W okresie tym ważne jest, aby dziecko wykształciło w sobie silną wolę oraz anatomię własnego ciała.