24Ludwik Gumplowicz był polskim socjologiem oraz prawnikiem o żydowskim pochodzeniu żyjącym na przełomie dziewiętnastego i dwudziestego stulecia. Zmarł w wieku siedemdziesięciu jeden lat – jednakże nie śmiercią naturalną, ale samobójczą. Zabił się wspólnie ze swoją małżonką, a do decyzji takiej popchnęła go nieuleczalna choroba nowotworowa. Studia z zakresu prawa odbył w Krakowie. Jako naukowiec bardzo często był oskarżany o rasizm – przyczyna takiego stanu rzeczy była głoszona przez niego teoria klasy oraz walki. Był on pierwszym polskim socjologiem, który rozpoczął badania nad tematyką związana z etnicznymi mniejszościami. Inny przedmiot jego badań stanowiły tak zwane żywioły społeczne. Wskazał także dwa elementarne błędy, jakie były do tej pory w socjologii popełniane. Chodzi zatem o błąd jednoplemienności i przekonanie o tym, że społeczne grupy są bezwładne, że nie ma napędzającej je siły. Marian Golka to kolejny z współczesnych znanych polskich socjologów. Pochodzi z Golina, gdzie przyszedł na świat sześćdziesiąt jeden lat temu. W chwili obecnej związany jest z poznańskim Uniwersytetem Adama Mickiewicza, gdzie kieruje Zakładem Socjologii Kultury i Cywilizacji Współczesnej funkcjonującym w strukturach Instytutu Socjologii. W zakresie jego zainteresowań leży bardzo wiele rozmaitych zagadnień, pośród których wymienić można między innymi socjologiczne teorie kultury, teorie wielokulturowości czy też analizowanie współczesnych zjawisk jak chociażby globalizacja. Marian Golka posiada tytuł profesora zwyczajnego. Jest autorem mnóstwa naukowych publikacji – jego dorobek obejmuje ich przeszło sto siedemdziesiąt. Spośród ważniejszych tytułów wymienić można między innymi „Transformację systemowa a kultura w Polsce po 1989 roku” czy „Bariery w komunikowaniu i społeczeństwo (dez)informacyjne”. Pochodzący z Warszawy, obecnie sześćdziesięciosiedmioletni Tomasz Goban-Klas to nazwisko w polskiej socjologii bardzo znane. Specjalizuje się przede wszystkim w socjologii środków masowego przekazu – jest wybitnym medioznawczą, niegdyś był członkiem Krajowej rady radiofonii i Telewizji. Studiował miedzy innymi na Uniwersytecie Jagiellońskim. Kształcił się również na tak renomowanych uczelniach jak Sorbona oraz Uniwersytet Stanforda. Przez kilka lat był pracownikiem Polskiej Akademii Nauk, a uściślając – Instytutu Filozofii i Socjologii. Jest wykładowcą placówek oświatowych, w tym Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie kieruje Katedrą Komunikowania i Mediów Społecznych. Ponadto wykłada w Akademii Obrony Narodowej oraz w krakowskiej Wyższej Szkole Zarządzania i Bankowości. Przez jakiś czas piastował stanowisko wiceprezesa Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich RP. Ma na swoim koncie mnóstwo publikacji.

19Deprywacja jest bardzo częstym zjawiskiem społecznym i wiąże się bezpośrednio z deficytem w zakresie zaspokojonych potrzeb.W potocznym rozumieniu termin ten oznacza stan upośledzenia, czyli zacofania lub zaniedbania w jakiejś dziedzinie życia. Jest to obiektywny bądź subiektywnie odczuwany stan niedostatku pewnych substancji lub wartości niezbędnych do normalnego funkcjonowania organizmu. Z sytuacją deprywacji mamy więc do czynienia wówczas, gdy podmiot społeczny pozbawiony jest czegoś, co jest mu potrzebne do normalnego życia lub prawidłowego funkcjonowania. Stan ten jest więc związany z brakiem zaspokojenia istotnych potrzeb życiowych jednostki lub grupy. Mogą to być albo potrzeby fizjologiczne, np. sytuacje głodu, pragnienia itp., albo też potrzeby społeczne, np. sytuacje izolacji, osamotnienia, albo też jakieś specyficzne potrzeby natury psychicznej, np. sytuacje niepowodzenia, pokrzywdzenia itp. Można stwierdzić, że deprywacja odnosi się do sposobów, na jakie jednostka lub grupa może być, ewentualnie może czuć się upośledzona w porównaniu z innymi jednostkami lub w odniesieniu do zestawu jakichś standardów życia. Emigracja jest jedną z form migracji i ma bardzo różne przyczyny. Różne są także jej typy, zależne od czasu jej trwania.Emigracją można nazwać opuszczenie kraju na stałe oraz opuszczenie miejsca, w którym się egzystuje na czas określony, gdy głównym celem przybycia do innego miejsca jest praca zarobkowa. Emigracja następuje z różnych przyczyn, np. politycznych, religijnych, ale najczęściej są to przyczyny ekonomiczne. Jeśli emigracja ma taki charakter jest nazywana emigracją zarobkową, a głównym jej celem jest poszukiwanie lepiej płatnej pracy w celu podniesienia standardu swojego życia. Zjawisko emigracji zarobkowej jest obecnie bardzo zauważalne w naszym kraju i dotyczy wszystkich grup społecznych. Co ciekawe, stało się czymś całkowicie normalnym we wszystkich środowiskach. Wpływ na tę sytuację ma z pewnością gorsza, w porównaniu z krajami starej Unii, sytuacja ekonomiczna. Emigrację można podzielić na trwałą, w której nie jest przewidziany powrót do ojczyzny oraz czasową, gdzie zakładany jest powrót w określonym czasie. Wydaje się, że emigracja zarobkowa, z jaką mamy do czynienia obecnie w przypadku obywateli naszego kraju, ma charakter przede wszystkim czasowy.